Тагдыр. Адашкан жарык…

Айбийкенин көзү азыр да түнкү шаардын жарыктарына тигилген бойдон кыймылсыз турду. Терезенин аркы бетиндеги жамгыр тамчылары айнекти сызып ылдый агып жатты. Анын жүрөгү да дал ушул жамгырдай тынымсыз ыйлап жатканын эч ким билбейт эле.

Бир жыл мурун ал өзүн бул дүйнөдөгү эң бактылуу адам сезчү. Университеттин босогосун аттагандан көп өтпөй жолуккан Актан анын бүткүл дүйнөсүнө айланган. Актандын балдай тили, жаркылдаган мүнөзү, «сени бактылуу кылам» деген жүздөгөн таттуу убадалары Айбийкенин баш айланткан эле. Кыз бардык ата-энелик эскертүүлөрдү, достордун «байкап жүр» деген кептерин «көрө албастык» деп түшүнүп, сүйүүсүнө сокурларча ишенди.

Бирок жомок тез эле бүтүп, катаал чындык башталды. Бир күнү Актандын телефон чалуулары сейректей баштады. Андан соң күтүүсүз жерден «биз ар башка адам экенбиз, жолубуз эки ажырайт» деген кыска билдирүү келди да, бардык байланыштар өчтү. Социалдык түйүндөрдөгү баракчалары да бөгөттөлгөн эле.

Айбийкенин ааламы урап түшкөндөй болду. Эң оору — алдоо эмес, өзүнүн алданууга жол бергени, ата-энесинин ишенимин актай албай калганы жан дүйнөсүн өрттөдү. Бир нече жума бою ал бөлмөсүнөн чыкпай, тамакка да карабай, күзгүдөн өзүн көрүүдөн коркуп жашады. Коомдун шылдың көз карашы, туугандардын «ушинтип да тарбияланабы» деген сөздөрү көкүрөгүнө бычак болуп сайылып жатты.

Бир күнү энеси бөлмөгө кирип келип, Айбийкенин чачынан сылады да, үн катпастан бир стакан суу сунду. Анан жумшак, бирок бекем үн менен мындай деди: — Кызым, турмуш бир адамдын кеткени менен токтоп калбайт. Жазмыштын сыноосуна сынып калуу оңой, ал эми сынган жерден кайра сурулуп чыгуу — эрдик. Сен жаңылыштың, бирок бул сен кулап калдың дегенди билдирбейт. Сенин тагдырың бир жалганчынын колунда кор болуп калышы үчүн жаралган эмес.

Эненин ошол сөздөрү Айбийкеге электр тогундай тийди. Ал күзгүгө барып карады: көз жашынан шишиген жүзү, үмүтү өчкөн кареги турат. «Чын эле ушуну менен баары бүтөбү?» — деген суроо келди ичинен.

Эртеси күнү ал көптөн бери барбай калган сабактарына барды. Башын бийик көтөрүп келе жатканда, кимдир бирөөлөрдүн артынан шыбырашканын да сезди, бирок мурункудай корккон жок. Анткени ал түшүндү: жашоо — бирөөнүн калпына курулган сепил эмес, өзүң түптөй турган жол экен.

Айбийке окууга жан-дили менен берилип, чет тилдерин үйрөнүп, келечектеги чоң максаттарын пландай баштады. Жарасы толук айыга элек болсо да, анын көзүндөгү жоголгон жарык кайрадан жана баштаган эле.