Тагдыр сыноосу: Кайра жаралган жүрөк

Үй жымжырт. Түн ордосу ооп калса да, Айгүлдүн көзүнө уйку келген жок. Терезеден сыртка тигилген боюнча, күйөөсү Эркиндин акыркы сөздөрү кулагында жаңыра берет:

«Башканы сүйүп калдым, кечир, бактылуу бол…»
​Ошол бир сөз менен он жылдык бактылуу жашоо, бирге курган пландар, балдардын келечеги күлгө айланып калгандай сезилген. Алгачкы күндөрү Айгүл үчүн күн да, ай да чыкпай калгандай болду. Жалгыздык, ичиндеги күйүт, «эмнеге мындай болду?» деген суроо жүрөгүн эзип жатты. Жанында кичинекей эки баласы мөлтүрөгөн көздөрү менен «Апа, атабыз качан келет?» деп сураганда, Айгүлдүн жүрөгү тилинип, көз жашын балдарынан жашырып сыртка чыгып ыйлайт эле.
​Бирок убакыт — эң улуу дары экен. Бир күнү күзгүдөн өзүн караган Айгүл көз жашын аарчыды. Колундагы эки баласын ойлоду. «Эгер мен сынып калсам, булардын тагдыры эмне болот?» деген ой ага зоот кийгизгендей болду.
​Ал колунан келген ишти баштады. Башында түрдүү кыйынчылыктар болду: тааныштардан суранып тигүүчүлүк кыла баштады, түндөп уктабай кийим тикti. Элдин ар кандай сөздөрүнө терс кароого убактысы да, каалоосу да болгон жок. Бир гана балдарынын келечеги үчүн жашады.
​Жылдар жылжыды. Айгүлдүн эмгеги бааланып, кичинекей цех ачты. Балдары бой жетти, мектепти ийгиликтүү бүтүрүп, өз жолун тандашты. Үйдө кайрадан каткырык, кубаныч пайда болду. Азыр Айгүл өзүнө ишенген, көзү жанып турган, сымбаттуу жана сый-урматка ээ ийгиликтүү аял.
​Ал арада Эркинден да кабар келди. Башындагы убактылуу сезимдер тарап, тийген жашоосу бузулуп, алсыз, жалгыз калганда ал Айгүлдү эстейт. Бир күнү босогодон башын эңкейтип келген мурунку күйөөсүн көрүп, Айгүл жүрөгүндө эч кандай кек же жек көрүү сезими калбаганын түшүндү. Ал аяныч менен карап гана:
​— Сиз адашсаңыз да, биз өз жолубузду таптык. Барыңыз, жолуңуз ачык болсун, — деп эшикти жапты.
​Айгүл ошол күнү түшүндү: кээде адамдын жашоосунан бирөөнүн кеткени — башка чоң бакыттын, жаңы турмуштун башталышы экен. Тагдыр бизди сынайт, бирок сындырбайт, тескерисинче, кайрадан канат байлап учууга үйрөтөт.